Skąd wiadomo, że warto przyjść?
Najczęściej zaczyna się w przedszkolu. Pojawiają się uwagi — że dziecko nie usiedzi na dywanie, wybiega z sali, źle trzyma nożyczki, siedzi pod stolikiem. Albo w domu — poranki to walka o ubranie (metki drapią, skarpetki źle leżą), jedzenie ogranicza się do trzech „bezpiecznych" produktów, a mycie głowy kończy się płaczem.
Rodzic szuka pomocy i przychodzi z pytaniem: co mogę z tym zrobić?
Odpowiedź zaczyna się od diagnozy. Integracja sensoryczna to sposób, w jaki mózg dziecka odbiera i porządkuje to, co dociera ze zmysłów — dotyk, ruch, dźwięk, równowagę, a nawet czucie własnego ciała. Kiedy ten proces nie działa płynnie, dziecko może reagować za mocno, za słabo, albo ciągle szukać bodźców, których mu brakuje. Diagnoza pomaga nam zrozumieć, co dokładnie się dzieje — i czy trudności wynikają z przetwarzania sensorycznego, czy z czegoś innego.
Rozpoznajesz te sytuacje?
- Poranne bitwy — dziecko nie znosi metek, szwów w skarpetkach, niektórych materiałów. Ubieranie to codzienne wyzwanie.
- „Nie usiedzi" — kręci się, wierci, wstaje z dywanu, jakby ciało nie pozwalało mu być w jednym miejscu.
- Zakrywanie uszu — odkurzacz, suszarka, gwar w centrum handlowym — reaguje, jakby to był hałas nie do zniesienia.
- Ciągle w ruchu — skacze, wspina się, wpada na ludzi, huśta się na krześle. Szuka mocnych wrażeń, jakby nie mógł się nasycić.
- Jedzenie to pole minowe — tylko kilka akceptowanych produktów, niechęć do nowych konsystencji, czasem odruch wymiotny.
- Niezgrabność — potyka się, wpada na meble, trudno mu złapać piłkę. Na tle rówieśników widać różnicę.
- Uwagi z przedszkola — „niegrzeczne", „nie słucha", „nie chce się bawić z innymi" — a Ty czujesz, że to nie o grzeczność tu chodzi.
Jeśli choć jedna z tych sytuacji brzmi znajomo — warto się skonsultować. Diagnozujemy dzieci od 1. roku życia, więc nawet jeśli Twój maluch jest jeszcze mały, możemy sprawdzić, czy wszystko idzie w dobrym kierunku.
Jak przebiega diagnoza?
Trzy spotkania po 60 minut. Jedno z dzieckiem, dwa z rodzicem.
Spotkanie 1 — rozmowa z rodzicem
Spotykamy się bez dziecka. Rozmawiamy o jego rozwoju — od ciąży, przez pierwsze kroki, po to, co widzisz dzisiaj. Pytamy o codzienne trudności, o to co Cię niepokoi. To ważne, żebyśmy mogli spokojnie porozmawiać — nie rozmawiamy o dzieciach przy dzieciach.
Spotkanie 2 — diagnoza przez zabawę
Dziecko wykonuje różne zadania testowe — ale z jego perspektywy to po prostu zabawa. Skacze, balansuje, rysuje, dotyka różnych faktur, naśladuje ruchy. My w tym czasie oceniamy, jak pracują poszczególne zmysły: równowaga, czucie ciała, dotyk, koordynacja rąk i oczu, planowanie ruchu.
Korzystamy ze standaryzowanych testów i obserwacji klinicznej — to pozwala nam nie zgadywać, tylko precyzyjnie określić, gdzie leży trudność.
Spotkanie 3 — siadamy razem
To spotkanie jest tylko dla rodzica. Siadamy i omawiamy wyniki — bez pośpiechu, tyle czasu, ile potrzebujesz. Tłumaczymy, co zaobserwowaliśmy, co to oznacza i w którą stronę warto iść dalej.
Dostajesz od nas:
- Pisemną diagnozę przetwarzania sensorycznego — pełen obraz: które zmysły pracują prawidłowo, gdzie są trudności, jakie jest ich podłoże.
- Zalecenia — czy wskazana jest terapia integracji sensorycznej, terapia ręki, konsultacja u innego specjalisty, czy może wystarczy praca w domu.
- Ćwiczenia do domu — konkretne przykłady, na papierze. Proste aktywności do włączenia w codzienność — parę minut dziennie, ale codziennie. Nic skomplikowanego — drobne rzeczy, które robią różnicę.
A co dalej?
To zależy od wyników. Czasem diagnoza pokazuje, że dziecko rozwija się prawidłowo — i wystarczą wskazówki do domu. Rodzic wychodzi spokojniejszy, z wiedzą zamiast z niepewnością.
Jeśli diagnoza wskazuje na trudności w przetwarzaniu sensorycznym, omawiamy plan — ile sesji terapii w tygodniu, jak długo, jak wspierać dziecko w domu. Wszystko pod jednym dachem — nie musisz szukać kolejnych specjalistów po Gdańsku.
Nie czekaj
Jeśli coś Cię niepokoi w rozwoju dziecka — nie zwlekaj. Wiele rzeczy łatwiej wspierać, kiedy dziecko jest młodsze, a układ nerwowy bardziej plastyczny.
Nie musisz mieć pewności, że „coś jest nie tak". Wystarczy, że masz wątpliwości — od tego jesteśmy, żeby je rozwiać albo wesprzeć dziecko we właściwym momencie.
Najczęściej zadawane pytania
Od jakiego wieku można zrobić diagnozę SI?
Diagnozujemy od 1. roku życia. U dzieci od 1 do 4 r.ż. korzystamy ze standaryzowanych testów KATIS, wywiadu i obserwacji klinicznej. Od 4. roku życia — Testy Południowo-Kalifornijskie, wywiad i obserwacja kliniczna.
Jak przygotować dziecko?
Nie potrzeba specjalnych przygotowań. Dziecko powinno być wyspane i najedzone. Podczas badania tworzymy bezpieczną, przyjazną atmosferę — dziecko bawi się, rysuje, skacze, wykonuje proste zadania. To nie jest „badanie" w szpitalnym sensie.
Czy diagnoza SI oznacza, że dziecko jest chore?
Nie. Trudności z przetwarzaniem sensorycznym nie są chorobą — to sposób, w jaki mózg dziecka odbiera bodźce. Każde dziecko ma swój profil sensoryczny. Diagnoza pomaga go zrozumieć i dobrać wsparcie.
Czy po diagnozie zawsze potrzebna jest terapia?
Nie zawsze. Czasem wystarczą wskazówki do pracy w domu — i obserwacja, czy dziecko robi postępy. To omawiamy indywidualnie.
Czym diagnoza SI różni się od diagnozy spektrum autyzmu?
To dwa odrębne badania. Diagnoza SI ocenia przetwarzanie sensoryczne. Diagnostyka w kierunku spektrum autyzmu (ADOS-2 i ADI-R) bada komunikację, interakcje społeczne i zachowania. Część objawów się pokrywa — 90% dzieci w spektrum ma też trudności sensoryczne — dlatego pomagamy rodzicom zorientować się, w którą stronę warto iść.
Ile kosztuje diagnoza i jak umówić wizytę?
Diagnoza kosztuje 600 zł za pełen pakiet 3 spotkań. Szczegóły w cenniku. Umówić się można telefonicznie lub przez formularz na stronie kontakt.